Мой любімы робат

Аднойчы да мяне на кухню заляцела заморская птушка. Я ад здзіўлення разявіў рот, а птушка, зазірнуўшы ў яго ды ўбачыўшы ў ім зубы, якія я толькі пачысціў, крышачку спужалася. Спужаўшыся ж, яна, як гэта й прынята ў птушак, цыркнула, войкнула ды выляцела назад на вуліцу праз адчыненае вакно.

Ды добра, што птушка цыркнула проста ў стары вазончык з зямлёй, мне нават не давялося выціраць падваконнік.

Гэта была прадмова, галоўнае - далей!

Назаўтра ў старым вазончыку з’явіўся невялікі парастак. Я ж спачатку падумаў, што гэта прарасла кветка, якую я ўгаворваў вылезці вонкі вось ужо некалькі гадоў, але выявілася, што гэта прарасло зернетка робата, якое выпадкова апынулася ў птушыным... ну, самі разумееце.

Парастак, які выявіўся металічным, падміргваў мне вачыма-святлодыёдамі ды хутка павялічваўся па памеры. Зрэшты, гэта й нядзіўна, бо я шчодра паліваў яго машынным алеем! У выніку гэткага абваднення ўжо праз тыдзень маленечкі робат выпрастаў чатыры ножкі, абтросся, выцягнуў хвост з зямлі ды скокнуў мне на правае плячо.

З тых часоў ён толькі на плячы й сядзіць, асабліва на шпацырах. Робат навучыўся ціхусенька чытаць проста ў вуха самыя цікавыя кніжкі, а ў перапынках напяваць маю любімую музыку. І тое, і іншае ён выпампоўвае з Сеціва, карыстаючыся маім безлімітным інтэрнетам.

Калі надзвычайна разумныя вучоныя даведаліся пра майго робата, то вельмі пажадалі яго даследаваць.

А цяпер скажыце шчыра: вы б аддалі ў лабараторыю вучоным з падазрона палымнеючымі вачыма сваю любімую котку? Не? Вось і я робата не аддаў!

Але, каб вучоныя не вельмі плакалі, я параіў ім зрабіць робатаферму ды заклікаць туды чараду заморскіх птушак - высаджваць семачкі робатаў. Гэткім чынам вучоныя і зрабілі: яны знеслі адзін з напаўзакінутых гарадскіх заводаў ды пабудавалі на яго месцы прыгожыя кветнікі, куды цяпер злятаецца процьма птушак з-за далёкіх мораў. Птушкі між іншым высаджваюць зернеткі робатаў самых розных памераў: вялікія робаты растуць на дрэвах, маленькія - на хмызнячках, а зусім маленечкія - на градках.

Мне падаецца, што ўсе людзі любяць робатаў. Дзіва што, яны ж вельмі карысныя: дапамагаюць у хаце, выносяць смецце, ходзяць па крамах, а школьнікам ціхутка падказваюць табліцу множання. А яшчэ падмяняюць гаспадароў на працы. Такім чынам, здараецца, што зойдзеш у нейкі офіс - а там адны робаты. Ды пакуль робаты працуюць, іх гаспадары з радасцю займаюцца любімымі справамі: складаюць вершы, вандруюць, а то й проста спяць.

І ўсе шчаслівыя.

- Канец -