Скарбонка ідэй

(казка)

Не ведаю, якім чынам, але ў маёй галаве з’яўляюцца цалкам неверагодныя ідэі: яны ўзнікаюць у выглядзе малюнкаў, слоў, формул ці схем.

Я вельмі хачу падзяліцца ідэямі з навакольнымі супрацоўнікамі, але на мяне не звяртаюць ні наймалой увагі: мяне для іх быццам не існуе.

"Творчы калектыў" пастаянна ўчыняе шумныя "мазгавыя штурмы" у пакоі за зашморгнутымі шторамі, а я застаюся ў сумнай адзіноце ў пустым офісе. Нават дзіўна: яны, моршчачы свае кандыдацкія ды прафесарскія ілбы, бясконца спрабуюць знайсці вырашэнне, якое для мяне відавочна й элементарна.

Мне заўсёды падабалася думаць, шукаць ды знаходзіць. Нядзіўна, што нават пасля заканчэння працоўнага часу я працягваю разважаць і амаль заўсёды знаходжу яшчэ больш прыгожае – ці, як яны гавораць, - "вытанчанае" вырашэнне.

А далей наступае самае страшнае: раніцай я з жахам выяўляю, што ў мяне ў галаве няма ні адзінай ідэі. Мала таго, я поўнасцю забываюся на ўсё прыдуманае мною за доўгую няспаную ноч. І цяпер дакладна ведаю, хто вінаваты: гэтая вядзьмарка, што прыкідваецца прыбіральшчыцай! Я спрабую крыкнуць, каб звярнуць увагу навакольных людзей на тое, што яна скрадае ідэі з маёй галавы, але не магу. У мяне няма права голасу.

Бо я – звычайнае пластыкавае смеццевае вядро ў офісе касмічнай установы.

- Канец -