Аднавочка, Двухвочка й Трохвочка

(казка)

У некаторым царстве, у некаторым каралеўстве жылі Аднавочка, Двухвочка ды Трохвочка.

Але калі вы зараз запярэчыце, што ўжо чулі гэтую гісторыю, я толькі ўсміхнуся:-) - паглядзім, што далей будзе…

Дык вось, на самой справе гэтых трох ня было! То бок з усёй тройцы існавала толькі адна, але гэтага, між тым, хапала на ўсё наваколле, таму што яна была чараўніцай і дапамагала людзям, чым магла. То ўраджай прыцягне, то дожджык начаруе, то прынцэсу, што ў лесе заблукала, да людзей вывядзе.

А з яе імем атрымалася вось якая гісторыя: паколькі яна часцей за ўсё глядзела на свет, заплюшчыўшы адно вока, усе навокал ад пачатку клікалі яе Аднавочкай.

І вось неяк прыехалі да яе княжыя вартаўнікі, каб паклікаць з сабой ў ваенны паход – для перамогі над суседнім ворагам. Аднавочка так здзівілася, пачуўшы аб гэтым, што нават другое вока напаўрасплюшчыла.

Брыгадзір вартаўнікоў заходзіць да яе ў дом ды кліча Аднавочку. Але яна не адгукаецца: усім жа бачна, што яна ў абодва вока глядзіць – якая ўжо тут Аднавочка!

Узлаваўся брыгадзір, працягнуў да яе ручышчы, каб схапіць чараўніцу ды да князя даставіць.

Тут Аднавочка та-ак зыркнула на яго бліскучымі, як вуглі, вачыма, што брыгадзір нават падскочыў ад нечаканасці. Адступіў ён спінай, аб парог спатыкнуўся, вываліўся ў двор ды ўсё сабе зламаў. І меч зламаў, і шчыт, і кальчугу… Добра, што майткі хаця б цэлымі засталіся. Гэтак ён і збег, амаль галяком, разам са сваімі вартаўнікамі, палымнеючы вушамі ад ганьбы.

А Двухвочка сядзіць сабе ў хаце ды вухам не вядзе. Тут людзі прыгледзеліся – а ў яе на ілбе трэцяе вока вымалёўваецца. Вось якія цуды!

А Трохвочка і гаворыць – ніякіх цудаў, гэта проста ўзор такі на ілбе ў мяне. Вы і раней яго бачылі, проста не заўважалі. Заваркатала яна, скруцілася клубочкам і накрылася хвастом.

А людзі ціханька пайшлі на сваіх справах, каб не перашкаджаць драмаць добрай чараўніцы.

- Канец -